เราได้ดูหนังเรื่องนี้บนเครื่องบินสักไฟลท์หนึ่งเมื่อปีที่แล้ว
แม้ว่าสมาธิจะไม่ค่อยจดจ่ออยู่กับหนังสักเท่าไหร่
ตามประสาการดูหนังบนเครื่องบินของคนที่ไม่ค่อยชอบดูหนังบนเครื่องบิน
เพราะมักใช้เวลาไปกับการหลับเพื่อต่อสู้อากาศที่น่าวิงเวียนบนเครื่องบินซะมากกว่า
แต่คิดอย่างไรไม่รู้ เกิดอยากดูหนังขึ้นมา

โดยทั่วไป เราไม่ใช่คนชอบดูหนังมากนัก
แต่หนังหลายๆเรื่อง ก็สามารถทำให้เราประทับใจได้เป็นอย่างดี
และเรื่องนี้ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

หนังเรื่องนี้ อาจจะดูเหมือนหนังครอบครัวทั่วไป
ที่มีประเด็นเรื่องความผูกพันในครอบครัว ปัญหาในครอบครัว
ขนานไปกับประเด็นใหญ่อีกประเด็นให้เผชิญอยู่ด้านนอก
แต่ไม่ว่าจะขนานอย่างไร
ทั้งสองเรื่องราว ก็ต้องดำเนินไปอย่างสมดุลและลงตัว
และมีความเกี่ยวพันกันอย่างช่วยไม่ได้

การสูญเสียคนในครอบครัว คือจุดเริ่มต้นหลักของครอบครัวนี้
พระเอกสูญเสียภรรยาไป แต่ก็ยังมีลูกสองคนไว้เป็นกำลังใจในการสู้ต่อ
ด้วยความที่การสูญเสียมันยากจะรับได้ไหว
(เมื่อก่อนก็ไม่อินกับการเสียคนรักเท่าไหร่ จะไปอินกับเรื่องแม่ลูก เรื่องสัตว์ซะมากกว่า
แต่ตอนนี้ผ่านอะไรมาพอตัวทำให้อินแล้วเหมือนกัน)
จึงต้องการจะออกจากสภาพแวดล้อมเดิมๆ ไปเริ่มต้นใหม่
การย้ายบ้าน ย้ายงาน จึงเกิดขึ้น

แต่พระเอกก็ไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่า
ความเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ จะเป็นการเปลี่ยนแปลง “ครั้งใหญ่” ขนาดนี้
คนที่แค่ต้องการจะดีดตัวออกจากสิ่งเก่าๆ หรือคนที่กำลังจะจมน้ำ
คงหวังเพียงให้ตะเกียกตะกายให้พ้นน้ำ คงไม่ได้คิดว่าจะต้องกระโจนพ้นน้ำให้สูงเป็นปลาโลมา

โจทย์ใหม่ของพระเอกคราวนี้ก็คือ เขาต้องกระโจนพ้นน้ำให้สูงเป็นปลาโลมา

หนังมันก็สไตล์หนังครอบครัวฮอลีวู้ด นั่นคือ แฮปปี้เอนดิ้ง (แต่เรื่องนี้ก็สร้างจากเรื่องจริงนะ)
แต่มันก็ทำให้ย้อนมาดูตัวเองหนักๆ
ในฐานะที่เป็นคนธรรมดาสามัญที่ขี้กลัว ขี้ขลาด ขี้คร้าน ในการจะทำอะไรใหม่ๆ ที่มันอาจจะเปลี่ยนชีวิตไปก็ได้

ประโยคทองของหนังเรื่องนี้ มีหลายช็อต
หลายๆคนจะชอบช็อตประโยคที่ว่า

“Sometimes all you need is 20 seconds of insane courage, just 20 seconds of embarrassing bravery.”

ส่วนเรา ประโยคที่เราว่า มันเปลี่ยนชีวิตเราจากข้างในไปได้ ถึงแม้จะยังไม่ได้เห็นเป็นรูปธรรมชัดเจน
นั่นคือตอนที่นางเอกถามพระเอกว่า

“Why did you buy this place?”

แล้วพระเอกตอบสั้นๆแค่

“Why not?”

ไม่ว่าเหตุผลจะมีกี่ร้อยแปดพันเก้า
หลายๆครั้ง เหตุผลหนึ่งเดียวที่จะทำอะไรบางอย่าง ก็แค่ “ทำไมจะไม่ทำล่ะ”

ในชีวิตคนเรา เราโดน loss aversion หรือ การหลีกเลี่ยงความสูญเสีย หลอกให้เราไม่ทำอะไรตั้งมากมาย
เราไม่กล้าที่จะออกจากงาน เพราะเรากลัวไม่มีกินไม่มีเที่ยว
เราขี้เกียจที่จะทำสิ่งใหม่ๆ เพราะกลัวทำแล้วไปไม่รอด
เราหาเหตุผลในการไม่ทำ เพราะกลัวชีวิตจะยิ่งติดลบ
จริงอยู่ มันมีคนที่จำเป็นต้องอยู่ในสภาวะเดิมๆเนื่องจากไปไหนไม่ได้จริงๆ
แต่เราก็ยังเชื่อว่า ก็ยังมีคนอีกมากมายนั่นแหละ
ที่จริงๆมีทางไป แต่ไม่กล้าไปเอง
ที่อ้างนู่นอ้างนี่ สุดท้ายก็แค่ ไม่กล้า ตัวเดียวนี่แหละ

ทุกวันนี้ เราก็ล้มลุกคลุกคลานอยู่หลายเรื่อง
ไม่เป็นชิ้นเป็นอันก็อีกหลายสิ่ง
แป้กหรือยังไม่ออกดอกผลเลย ก็เป็นส่วนใหญ่
ถ้าถามเราว่า ที่ทำอยู่และที่จะทำในอนาคต กลัวบ้างไหม ทั้งตอนเริ่มและตอนทำ
เราว่า เราไม่ได้กลัวน้อยกว่าคนที่เขาไม่ทำเลยนะ

But I will jump anyway…

One Response to “Why Not? บางคำตอบ ก็เป็นคำถามง่ายๆ”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers like this: